In de Heer overleden Op 7 april overleed, in haar eigen huis aan de Meeuwenweg, heel helder van geest, Diny Kaspers-Diepemaat op de leeftijd van 103 jaar. Diny werd geboren op een klein boerderijtje in Haaksbergen. Daar leerde ze al vroeg de handen uit de mouwen te steken, ook melken terwijl ze bang was voor koeien. Ze wilde graag de verpleging in, maar mocht van haar ouders niet naar de mulo. Wel mocht ze de huishoud-school afronden en dan als 15-jarige aan het werk. Ze was 17 toen de oorlog uitbrak dus van een gezellig uitgaan heeft ze niet kunnen genieten. Op het bevrijdingsfeest leert ze haar Jan kennen. De verkering duurde lang. In 1955 trouwden ze en bij hun huisje in Hengelo kwam ook een kippenhok. Ondanks z’n goede baan bij Stork kon Jan zijn draai er niet vinden. De verkoop van geslachte kippen en eieren ging hem beter af en zo begonnen ze een eigen poeliersbedrijf. Later kwam er een stacaravan in Duitsland en daar ging het gezin elke zaterdag heen. Jan overleed in 1991 en zus Riek, waar Diny een hele goede band mee had, wat later ook. Beide keren pakte Diny de draad weer flink op. Haar lijfspreuk was: “Wat je niet kunt veranderen, moet je accepteren”. Ze was heel gek met de kleinkinderen die alles van haar mochten, zelfs een tent bouwen in de woonkamer of achterhuis. Jammer dat ze problemen kreeg met haar gehoor en haar gezichtsvermogen. Haar grote wens om thuis te kunnen blijven wonen werd vervuld door de inzet van de kinderen, Paulien van de Zonnebloem en de thuiszorg. Elkaar helpen heeft ook altijd bij haar hoog in haar vaandel gestaan. Zo ook haar gastvrijheid, betrokkenheid, vredelievendheid en vergevingsgezindheid. Diny vond het fijn dat haar uitvaart nog in de bijna 100-jarige, nog net niet gesloten, Onze Lieve Vrouwekerk kon plaatsvinden.
Op 27 april kwam Marietje Nijhof-Exterkate in Delden te overlijden, in de stad waar ze ook geboren is. Toen ze op 28 februari haar 92ste verjaardag nog in het Oelerschooltje vierde, zag het er totaal niet naar uit dat dat haar laatste feestje zou zijn. “Wat is Marietje toch een taaie”, klonk het alom. Tot bijna het laatste toe bleef ze zelfstandig. Met haar Frans kreeg ze drie dochters en een zoon, kleinkinderen en achterkleinkinderen, waar ze heel gek mee waren. In 1998 kwam haar Frans te overlijden. Het gemis van het gewoon samen zijn, samen uit fietsen gaan en vakantie vieren, viel Marietje zwaar maar toch pakte ze de draad heel flink op. Ze verkocht haar huis aan de Oude Postweg en trok in een appartement aan de Jan van Galenstraat, waar wat later ook haar zus en zwager neerstreken, en waar ze hele mooie jaren heeft gehad. Omdat haar zicht terugliep en ze ook een herseninfarct kreeg, verhuisde ze naar Backenhagen.
Marietje stond altijd klaar voor haar gezin, niet alleen met eten en drinken maar ook met verwennerij, en krentenweggen bij geboorten.
Ze had een geheugen als een computer, kon van elk gezinslid alle gegevens zo opdreunen.
De klein- en de achterkleinkinderen genoten met volle teugen van deze lieve oma en omi, het was bij haar altijd een zoete inval. Omgekeerd genoot oma ook van de kleinkinderen, die haar op hun beurt geregeld ophaalden en mee uitnamen. Het jaarlijks terugkerende sinterklaasfeest was een van de hoogtepunten in het warme gezin. Marietje was ook een gelovige vrouw en ze is nu weer bij haar Frans, die ze de afgelopen jaren ontzettend gemist heeft, maar ook altijd in het hart van haar kinderen, klein– en achterkleinkinderen.
Moge onze overledene rusten in Gods Licht en mogen zij die met de lege plaats achterblijven sterkte vinden bij hun verlies
|
